Zo vreselijk tegen op zitten kijken de afgelopen dagen, maar de dag is aangebroken dat we vanmiddag mijn lieve zus weg gaan brengen.
Elke ochtend als ik vroeg wakker werd dacht ik te ontwaken uit een nachtmerrie, maar helaas het is de realiteit waar ik niet voor weg kan vluchten, de dag van Margret's crematie.
Ik tril steeds als een rietje, een dikke keel zorgt voor het niet willen praten in mijnomgeving, alleen maar schrijven.
Ik denk aan Leo, die zijn vrouw moet wegbrengen, aan Bram en Els die veel te jong zijn om hun moeder te moeten missen, aan mijn moeder die vandaag afscheid moet nemen van haar middelste dochter, aan al haar vrienden die het nu zonder hun vriendin moeten doen, ik denk aan me zelf en kan me niet voorstellen dat ik haar niet meer kan spreken, niet meer kan omhelzen en knuffelen, dat ze nooit meer mijn handen pakt om daar over heen te wrijven omdat ze mijn nagels zo mooi vond, om nooit meer haar raad te kunnen vragen, nooit meer slap ouwehoeren waar we melig van werden, alles nooit meer.
Ik zou met Margret onze opa gaan uitstrooien, het kon er niet meer van komen.
Ze haalde de reis naar Nieuwerkerk niet, en ik had nooit kunnen zeggen dat ik hem zonder haar zou uitstrooien dat had ik niet over mijn hart kunnen krijgen dus staat opa hier 4 maanden later nog steeds op de keukentafel.
Moeilijk was dat omdat het goed voelde dat hij hier nog was, uitstrooien is zo helemaal weg.
Maar ik had het hem beloofd, uitstrooien waar oma ook is uitgestrooid, ik kon mijn belofte aan hem niet eerder waarmaken maar nu moet ik wel....
Zondag neem ik voorgoed afscheid van mijn lieve opa, dan ben ik voor mijn gevoel alles kwijt.
Alles wat mij zo dierbaar is wordt mij ontnomen, mijn paps werd maar 56, mijn opa maar liefst 100 in goede gezondheid maar kon het niet verdragen om ook zijn middelste kleinkind te overleven, en dan nu mijn zus in de leeftijd van net 48 jaar.
Ik heb het zwaar, het is enorm moeilijk maar het is enorm lief dat de 'buitenwereld' zo met mij mee leeft.
Nu ben ik net als mijn zus en opa erg spiritueel en wij geloven in een God, een hemel en een mooi leven daar, dat is een troost.
Maar mijn God, wat mis ik ze alle.
—————