Eerbetoon aan mijn zus, zoals ik haar beloofd had. ♥

Weken geleden had ik het er al met haar over gehad,

Ze vond dit zo bijzonder dat ze in tranen uit barsten.

Ik zou voorbeelden mee nemen en samen zouden we kiezen welke het werd,

Het mocht niet zo zijn, de tijd van Margret hier ging te snel.

Het verhaal achter het moraal

Margret leeft verder op mijn schouder

Ik neem haar overal mee heen zodat ze er nog steeds een beetje bij is

Waar ik geniet van het leven , geniet zij met mij mee.

Zo blijven we voor zolang ik leef altijd samen

En ooit zien we elkaar weer terug, wanneer mijn tijd aan is gebroken

Zal Margret me komen halen.

Always and Forever 

Ik ga mee

Eigenlijk had ik alles al besproken met onze gids Willem Bezemer, ik zou hem de excursie Normandie overdragen en zelf niet mee gaan. Ik durfde niet weg te gaan als mijn zus zo ziek zou zijn.

Nu gisteren de uitvaart van Margret is geweest, ga ik mee.

St.VEDJ, toch wel mijn ‘kindje’ organiseert vanaf 2010 excursies die in het licht staan van de 2^e wereld oorlog vandaar dat ik met regelmaat afreis naar voormalige concentratiekampen en dit jaar voor het laatst naar Normandie, D-day.

Vrijheid, het is niet van zelfsprekend maar wel enorm belangrijk.

We moeten niet vergeten wat er in 1940 – 1945 is gebeurd

We moeten daar elke keer weer van leren

Vrijheid voor iedereen.

Dus stap ik 24 mei rond 23:45 uur in de bus met bekende en onbekende,

jong en oud, uit de gemeente Zuidplas en daarbuiten op weg naar Normandie.

Het is voor mij belangrijk om deze excursie toegankelijk voor iedereen te maken.

In november reis ik voor de 3^e keer af naar Auschwitz-Birkenau

Wil je ook mee, ga dan naar de website van St.VEDJ voor meer informatie,

www.vedj.info

Een emotionele week achter de rug, een mens weet van te voren niet hoeveel tranen je kunt laten vallen.

Ik weet zeker dat Margret mee heeft gekeken naar haar uitvaart en trots en tevreden is geweest.

Al die mensen, allemaal voor mij zal ze vast uitgesproken hebben, en; als ze nu allemaal maar wel wat aan Amnesty hebben gegeven is het goed.

Het was ook een week van weerzien,

Fijn om Ed en Mirjam na al die jaren terug te zien, voelde vertrouwd

en ook Ingeborg, we leunden en steunde elkaar

Maar ook mijn moeder na 17 jaar, een weerzien wat er aan zat te komen

een weerzien wat eenmalig was en blijft als het aan mij ligt.

Een week van ontmoeten al had ik hen op de verjaardag van Margret al voor het eerst gezien,

Marloes, wat een lieverd

Karin en haar gezin, wat een gezellige boel

Francien en Els, wat een zalige creabeas

Het leven moet door, gaat door

zonder onze Margret

Het zal stil worden

Het zal nog wel vaker een tranen festijn worden

maar we gaan door

Dankbaar om de herinneringen die zij achter heeft gelaten

maar het zal stil worden!

Leo las zeer moedig hun verhaal in de grote en volle aula,

hoe ze o.a elkaar hadden leren kennen

Af en toe een slok water om zijn tranen te bedwingen

Melissa las mijn gedicht en bedankje aan Leo

Cora had een bijzonder levensloop over Margret voorgelezen

en Willem was de laatste in de rij met zijn overdenking

Muziek was er van U2 en Bette Midler met het kippenvel nummer, The rose

Toch had het ook wel wat voor Margret geweest om Beast of burden te laten draaien.

Het leven zal nooit meer het zelfde zijn,

Het zal stil worden

zonder onze Margret

Zo vreselijk tegen op zitten kijken de afgelopen dagen, maar de dag is aangebroken dat we vanmiddag mijn lieve zus weg gaan brengen.
Elke ochtend als ik vroeg wakker werd dacht ik te ontwaken uit een nachtmerrie, maar helaas het is de realiteit waar ik niet voor weg kan vluchten, de dag van Margret's crematie.
Ik tril steeds als een rietje, een dikke keel zorgt voor het niet willen praten in mijnomgeving, alleen maar schrijven.

Ik denk aan Leo, die zijn vrouw moet wegbrengen, aan Bram en Els die veel te jong zijn om hun moeder te moeten missen, aan mijn moeder die vandaag afscheid moet nemen van haar middelste dochter, aan al haar vrienden die het nu zonder hun vriendin moeten doen, ik denk aan me zelf en kan me niet voorstellen dat ik haar niet meer kan spreken, niet meer kan omhelzen en knuffelen, dat ze nooit meer mijn handen pakt om daar over heen te wrijven omdat ze mijn nagels zo mooi vond, om nooit meer haar raad te kunnen vragen, nooit meer slap ouwehoeren waar we melig van werden, alles nooit meer.

Ik zou met Margret onze opa gaan uitstrooien, het kon er niet meer van komen.
Ze haalde de reis naar Nieuwerkerk niet, en ik had nooit kunnen zeggen dat ik hem zonder haar zou uitstrooien dat had ik niet over mijn hart kunnen krijgen dus staat opa hier 4 maanden later nog steeds op de keukentafel.
Moeilijk was dat omdat het goed voelde dat hij hier nog was, uitstrooien is zo helemaal weg.
Maar ik had het hem beloofd, uitstrooien waar oma ook is uitgestrooid, ik kon mijn belofte aan hem niet eerder waarmaken maar nu moet ik wel....
Zondag neem ik voorgoed afscheid van mijn lieve opa, dan ben ik voor mijn gevoel alles kwijt.
Alles wat mij zo dierbaar is wordt mij ontnomen, mijn paps werd maar 56, mijn opa maar liefst 100 in goede gezondheid maar kon het niet verdragen om ook zijn middelste kleinkind te overleven, en dan nu mijn zus in de leeftijd van net 48 jaar.

Ik heb het zwaar, het is enorm moeilijk maar het is enorm lief dat de 'buitenwereld' zo met mij mee leeft. 
Nu ben ik net als mijn zus en opa erg spiritueel en wij geloven in een God, een hemel en een mooi leven daar, dat is een troost.
Maar mijn God, wat mis ik ze alle.

Vandaag 6 mei op haar 19 jarige trouwdag is om 17:00 uur in de armen van mijn zwager,
mijn lieve zus overleden in de leeftijd van 48 jaar....
het was een strijd die zij onmogelijk kon winnen.
Met haar is ook een stukje van mijn hart mee gestorven, ik hou van je Margret.

Moeilijke tijden
en weer sta je er niet voor me
Verscheurd van verdriet
maar weer ben jij diegene die het niet ziet
Je vraagt niks, je heb het er gewoon niet over
praat er overheen laat staan met me mee te gaan
Wat kan samen zijn toch ook soms heel eenzaam zijn